Mijn wereld in 10.000 tinten grijs
- Emmy Goossens
- 10 jan
- 3 minuten om te lezen
Mijn partner zegt het vaak, meestal met een zucht en een glimlach tegelijk: “Bij jou is niks ooit gewoon ja of nee. Het is altijd: 'ja, maar'. Of 'nee, tenzij'. Of: 'het hangt ervan af'."
En hij heeft gelijk. Voor mij bestaat de wereld niet uit zwart en wit, maar uit tienduizend tinten grijs. Ik zie zelden één waarheid. Ik zie context. Geschiedenis. Timing. Onuitgesproken regels. Botsende belangen. Angst die zich vermomt als boosheid. Controle die eigenlijk paniek is. Stilte die meer zegt dan woorden.
Ik kan me moeiteloos in meerdere perspectieven tegelijk verplaatsen. Soms zelfs té moeiteloos. Dat maakt dat ik moeilijk boos word. En nog moeilijker boos blijf. Want terwijl iemand anders zich vastbijt in “dit kan écht niet”, hoor ik mezelf denken: "Ja… maar ik snap wel waar het vandaan komt."
Dat heeft me al vaak het etiket vredelievend opgeleverd. Of te braaf. En af en toe ook naïef. “Jij ziet altijd het goede in mensen,” wordt me dan gezegd. Alsof dat een gebrek is.
Misschien is het dat soms ook. Maar ik blijf het hardnekkig geloven: 99% van menselijk gedrag vertrekt vanuit een positieve intentie. Ook als dat gedrag er niet altijd mooi uitziet. Dat idee nam ik ooit mee uit mijn opleiding oplossingsgericht coachen, en het is blijven plakken. Niet als een zoete slogan, maar als een werkhypothese. Als een manier van kijken die helpt om niet meteen te (ver)oordelen.
Begrijpen is niet hetzelfde als goedkeuren
En toch - en dit is belangrijk - begrip hebben voor gedrag is niet hetzelfde als alles maar slikken. Zien waar iets vandaan komt, betekent niet dat alles aanvaardbaar is. Verklaren is iets anders dan vergoelijken of blind zijn voor risico's.
Dat onderscheid is cruciaal. Zeker in werkcontexten waar gedrag écht botst. Waar grenzen overschreden worden. Waar veiligheid, macht en verantwoordelijkheid meespelen.
Mijn blik is niet: “Hij/zij kan er ook niets aan doen.” Mijn blik is: “Wat probeert dit gedrag te doen - en wat vraagt het van mij om er professioneel op te antwoorden?”
En precies dáár zit de kern van wat later LENS werd.
LENS is geen zachte filter
LENS is geen roze bril. Het is ook geen excuusmachine voor lastig gedrag. Het is een manier van kijken die weigert om te simplificeren wat complex is. Die erkent dat mensen zelden handelen vanuit kwaadwilligheid, maar ook zelden zonder impact. Die ruimte laat voor nuance én voor begrenzing.
Door die lens zie je gedrag niet als lastig, maar als betekenisvol. Niet als persoonlijk, maar als relationeel. Niet als iets wat “weg moet”, maar als iets wat begrepen moet worden vooraleer er beweging kan komen.
Dat maakt het werken vaak trager. Minder heroïsch. Minder “quick fixes”. Maar ook eerlijker. Menselijker. En op de lange termijn: veel werkbaarder. Dat is voor mij hechtingsgericht werken in zijn essentie: niet verklaren om te sussen, maar begrijpen om verandering mogelijk te maken.
Tienduizend tinten grijs, en toch richting
Soms denk ik dat die tienduizend tinten grijs me gemaakt hebben tot wie ik ben als professional. Ik hou niet van stellige waarheden. Niet van modellen die doen alsof één perspectief volstaat. Niet van methodes die vergeten dat mensen relationele wezens zijn, geen schema’s.
En tegelijk heb ik nood aan houvast. Aan richting. Aan structuur in mijn chaotisch brein. Aan een kader dat niet alles vastketent, maar ook niet alles open laat. LENS is precies dat spanningsveld. Een lens die toelaat om veel te zien, zonder te verdwalen. Om mild te kijken, zonder grenzen te verliezen. Om menselijk te blijven, ook wanneer het moeilijk wordt.
Misschien is dat wel mijn manier van kijken op de wereld. Niet zwart-wit. Niet grenzeloos. Maar met aandacht. En verantwoordelijkheid. Want de wereld door mijn lens? Die heeft tienduizend tinten grijs.
Opmerkingen